Ouwe Meuk

20 May, 2004

Maarten van Roozendaal en Felix Strategier redden liederen uit de vergetelheid. Egon Kracht en Joeri de Graaf trekken Holland uit de klei.

Zang: Maarten van Roozendaal, Felix Strategier
Muziek: Egon Kracht, Joeri de Graaf
Samenstelling: Maarten Eilander

De Nederlandse cabarettraditie heeft prachtige liedjes opgeleverd die geen caberetier nog zingt. Het was singer/songwriter Maarten van Roozendaal en Felix Strategier (Theatergroep Flint) een doorn in het oog. Het duo dook samen met archivaris Maarten Eilander in de archieven van het Theater Instituut Nederland (TIN) en stelde uit het repertoire van cabaretpioniers als Louis Davids, J. H. Speenhoff en Eduard Jacobs het programma Ouwe Meuk samen.

Ouwe Meuk is een verzamelprogramma met stokoude, maar tijdloze theaterliedjes. Na de Tweede Wereldoorlog had een nieuwe generatie thatermakers de macht gegrepen. De coryfeeën van voor de oorlog werden als “ouwe meuk” afgeserveerd. Eigenlijk is het ongelooflijk jammer dat de voorstelling van Van Roozendaal en Strategier slechts tot begin juni is te zien, in een relatief klein theater. Ouwe Meuk is veel meer dan alleen een wandeling door de prehistorie van het Nederlandse cabaret. Van Roozendaal en Strategier stoffen klassiekers als ’t Scheepje (Speenhoff), Mammie, waar ben je (Paoli en Metz), Geciviliseerd (Davids) en Mensch durf te leven (Witte) niet alleen af, maar transformeren de prachtige teksten met hun rauwe, akoestische uitvoeringen om tot eigentijdse rock ‘n’ roll.

In Ouwe Meuk wisselen levensliedjes en geëngageerde liedteksten elkaar af. De levenliedjes zijn vaak ongekend geestig, zoals De begrafenis van Manke Nelis, of superieur geschreven tranentrekkers die aantonen hoe het genre bijna een eeuw later tot obligate rijmelarij in Frans Bauer-teksten is verpulpt.

De liedjes in Ouwe Meuk zijn memorabele geschiedschrijvingen, zoals Louis Davids in zijn lied Rassenhaat de onderdrukking van de Indiërs aan de kaak stelde: “Bruin is mijn vel, maar blank is mijn ziel/ Hoe sidder ik onder de klappen/ Die ons de blanke zoo rijkelijk geeft/ De heeren die hoonen en trappen/ Die onder ’t mom van beschaving, cultuur/ ’n Volk van millioenen verdrukken/ Bruin is ons vel en dat geeft hen het recht/ Ons ’t loon van ons werk te ontrukken.” Het is de kracht van een tekst als Rassenhaat die maakt dat de houdbaarheidsdatum van het lied nog lang niet is verstreken. Het lied kan net zo goed over een hedendaagse onderdrukking of discriminatie in Nederland zelf gaan.
Elk zorgvuldig gekozen lied is een parel: tijdloos, ontroerend, aangrijpend of messcherp. Ouwe Meuk is tegelijkertijd een ontdekkingstocht door de Nederlandse theatergeschiedenis én als muziekprogramma een van de mooiste verrassingen van het – zij het reeds aflopende – theaterseizoen.